2
zamanlar aktı...
geldiği gibi gitmesini bilen cinslerden....
insanlar konuştu uzun uzun ve sık sık...
gözlerim uzun süre gittiğin noktada bakakaldı ayak izlerine....
kaybolmayan sevgin gibiydi gözlerim yokluğunun aksine....
uzun zaman oldu sen biteli....
ve ansızın çekip gideli....
SONRA NE Mİ OLDU?....
büyüdüm....
hepsi bu....
fazlaca ağırdım ayaklarımın üstünde....
SONRA NE Mİ OLDU?....
hiç bişey....
yada yokluğuna dair herşey....
uzun zaman geçti....
bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar dakikalar....
yavaş aktı yokluğunu düşündüğüm anlardaki cümlelerim....
ve hiç bişey diyemeyişim....
yavaştı zamnın akışı....
hiç kimseye benzetemediğim yanların içindi sende kalan suskunluğum.....
ve en çok seni söylemekti....
sana seni anlatmaktı doya doya....
ve her iki cümle arasında hiç kimse olmayışını anlatabilmekti her düşüm....
düşlerimi gerçekleştirdiğim kadar düştüm....
giderken gözlerinin içinden ağlayan sen değildin oysa...
ağlayan benim sende kalan yanlarımdı....
beni kendinden atabilmen için bir şanstı ağlaman....
ve beni ayaklar altına alman....
dakikalar içinde çok fazla öldüm....
her damlada tekrar tekrar öldüm....
ve sen beni anlayan gözlerinin aksine...
beni tane tane terk ettin kendi içinde....
ve gittin....
ansızın bittin....
gidişinin ayak izlerinde seni izlerken....
beni düşürdüğün son umudum geldi gözlerimin önüne....
ve canım acıdı....
ve ağladım....
kan ağladım....
ANLADIM....
ben senin için hiç bişey değildim....
son terkeden hep bendim....
ayaklar altında kalan....
gözyaşlarımın ıslaklığında serinleyen her bir kum tanesiydim....
ÖLEN BENDİM....
GİDEN SEN.....
oysa sen onlar gibi değildin....
ANLAR GİBİYDİN....
HAYATIMA GİREN HERKESE....
YAŞANMIŞ HERŞEYE....
TEŞEKKÜRLER.....
BÜYÜYORUM SİZİNLE....
geldiği gibi gitmesini bilen cinslerden....
insanlar konuştu uzun uzun ve sık sık...
gözlerim uzun süre gittiğin noktada bakakaldı ayak izlerine....
kaybolmayan sevgin gibiydi gözlerim yokluğunun aksine....
uzun zaman oldu sen biteli....
ve ansızın çekip gideli....
SONRA NE Mİ OLDU?....
büyüdüm....
hepsi bu....
fazlaca ağırdım ayaklarımın üstünde....
SONRA NE Mİ OLDU?....
hiç bişey....
yada yokluğuna dair herşey....
uzun zaman geçti....
bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar dakikalar....
yavaş aktı yokluğunu düşündüğüm anlardaki cümlelerim....
ve hiç bişey diyemeyişim....
yavaştı zamnın akışı....
hiç kimseye benzetemediğim yanların içindi sende kalan suskunluğum.....
ve en çok seni söylemekti....
sana seni anlatmaktı doya doya....
ve her iki cümle arasında hiç kimse olmayışını anlatabilmekti her düşüm....
düşlerimi gerçekleştirdiğim kadar düştüm....
giderken gözlerinin içinden ağlayan sen değildin oysa...
ağlayan benim sende kalan yanlarımdı....
beni kendinden atabilmen için bir şanstı ağlaman....
ve beni ayaklar altına alman....
dakikalar içinde çok fazla öldüm....
her damlada tekrar tekrar öldüm....
ve sen beni anlayan gözlerinin aksine...
beni tane tane terk ettin kendi içinde....
ve gittin....
ansızın bittin....
gidişinin ayak izlerinde seni izlerken....
beni düşürdüğün son umudum geldi gözlerimin önüne....
ve canım acıdı....
ve ağladım....
kan ağladım....
ANLADIM....
ben senin için hiç bişey değildim....
son terkeden hep bendim....
ayaklar altında kalan....
gözyaşlarımın ıslaklığında serinleyen her bir kum tanesiydim....
ÖLEN BENDİM....
GİDEN SEN.....
oysa sen onlar gibi değildin....
ANLAR GİBİYDİN....
HAYATIMA GİREN HERKESE....
YAŞANMIŞ HERŞEYE....
TEŞEKKÜRLER.....
BÜYÜYORUM SİZİNLE....
