0
Duy-duyda inanma yok ama hiç olmassa buna inanın.Ev arkadaşımla uzun süre maddi sıkıntılar çekiyorduk.Kirayı ödemişdikde yemek ve malzeme eksikliği yaşıyorduk.Kısacası açlıktan öğle vakti kalkıyorduk.Akşam 8 oldudamı yatıyorduk.Bir ara kendimizi zorlamıştık pardon ama tuvalete çıkmayalım diye.Ama o ihtiyaçımızı mecbur sağlamak zorunda kalıyorduk aksi takdirde zehirlenebilirdik,boğulabilirdik,yaşama isyan edebilirdik.Neyse bir gün dışarı çıktık mahalle aralarında yürüyoduk ki ev arkadaşım Dursun yerden mutfakbezi bulmasın mı?Bana Allah baba duydu sesiimizi kaç aydır mutfak bezi istiyordum bak buldum dedi.Beze bir baktım (ki bakmaz olaydım) sürüyle küçük ölü örümcekler gördüm artık nere temizlenmişse o bezle.Şansa bir sonraki sokakta tek bir pabuç bulduk arkadaşım hemen daldı.O benimdir o benim yurdumundur ancak diye.Dedim ki ' bir dur bu kadar mı düşdük yani lütfen'.Bir ara arkadaşımın gözü doldu.Gözyaşı aktı ve burnunun yannda durdu.Sonrasını merak ettiniz.Burnu akmaya başladı tam burnunu çektiğinde gözyaşıda içine dahil olmuş oldu yani tasarruf etti vatana ve millete hayırlı olsun.Ve sonra başını yana çevirip 'sözlerin beni çok kırdı bir daha duymamış oliim' dedi.O olaydan sonra artık arkadaşım hiç uyanmıyor.Bir ara öldüğünü sandımdıda ayağımla dürdükledim halının üzerini bana 'Git başımdan zeytinyağlı dolma dedi.Unutamadım her nedense
